Braziliaanse Real



De Braziliaanse Real is de munteenheid van Brazilië. Een Real is onderverdeeld in honderd centavos (centen). De munten bestaan uit eenheden van 1, 5, 25, 10 en 50 centavos en 1 real, de biljetten bestaan uit exemplaren van 1, 2, 5, 10, 50 en 100 real. In 1998 is een tweede serie munten geïntroduceerd met dezelfde waarden maar vervaardigd van andere materialen als veiligheidsmaatregel. De oude serie is door de centrale bank uit de roulatie genomen. Vanaf november 2005 is tevens de productie van de 1centavo en het 1 real biljet stopgezet. Deze zijn nog wel een wettelijk betaalmiddel gebleven. Vanaf december 2010 is een serie nieuwe biljetten in roulatie gegaan met een aantal veiligheidsaanpassingen om vervalsing tegen te gaan, daarbij verschillen de nieuwe biljetten in onderlinge grootte om het gebruiksgemak voor slechtzienden te verbeteren. De nieuwe biljetten bestaan naast de oude biljetten. De Real is de officiële munteenheid maar wordt ook geaccepteerd in de grensgebieden met Uruguay en Paraguay vanwege de daar gelegen duty free winkels.

Geschiedenis van de muntsoort

De eerste munteenheid die in Brazilië werd ingevoerd was de gulden, dit gebeurde in 1624 toen Brazilië een Nederlandse kolonie was. Toen de Nederlanders in 1654 door de Portugezen werden verdreven werd de eerste versie van de real ingevoerd, dit werd vanaf 1790 tot 1942 de eerste officiële munteenheid van het land. Vanwege de lange levensduur van de real werd de verdeling later aangepast om met de inflatie mee te kunnen komen, eerst werd de munt in duizendsten verdeeld en later in miljoensten. De real werd in 1942 vervangen door de cruzeiro. Nadien werd de munteenheid in Brazilië nog regelmatig vervangen als geval van de hevige inflatie waarmee de economie te kampen had. Dit gebeurde tot 1994 toen de overheid met een grootschalig plan kwam bedoeld om de Braziliaanse economie te stabiliseren, dit plan bestond onder andere uit de invoering van een nieuwe munteenheid; de real.

Hedendaagse real

De hedendaagse real werd in 1994 geïntroduceerd als onderdeel van het real plan, bedoelt om een einde te maken aan de hevige inflatie van de voorbije decennia.Bij de introductie werd de real gekoppeld aan de Amerikaanse dollar waarbij 1 real gelijk stond aan 1 Amerikaanse dollar, kort na de introductie onderging de real zelfs een onverwachte deflatie als gevolg van de grote invoer van buitenlands kapitaal. In deze periode oversteeg de real de waarde van de dollar voor de eerste en enige keer waarbij 1 real bijna gelijk stond aan 1,20 dollar. Om de waarde wisselkoers ten opzichte van de dollar in stand te houden werd deze tussen 1996 en 1998 streng gecontroleerd door de centrale bank. Omdat de wisselkoers toch begon te dalen werd de strikte controle in 1999 opgeheven. Hierna ondergang de real echter een onverwachte devaluatie waarbij de wisselkoers op 1 real tegen 2 Amerikaanse dollar kwam te staan.

De devaluatie zette door tot eind 2002 toen de real zijn laagste wisselkoers ooit bereikt van bijna 1 Amerikaanse dollar per 4 real. Nadien steeg de wisselkoers echter gestaag en is deze sinds eind 2005 redelijk stabiel met een wisselkoers van ongeveer 1 Amerikaanse dollar tegen 2 real